Św. Rafał Kalinowski

Święty Rafał Kalinowski patron ludzi skazanych na martyrologię wschodu za walkę o wiarę i wolność oraz patron Sybiraków.

Rafał od św. Józefa - Józef Kalinowski urodził się w rodzinie szlacheckiej 1 września 1835 r. w Wilnie. Połączona z umiłowaniem nauki i ojczyzny religijna atmosfera domu rodzinnego wpływa na edukację oraz przyszły duchowy rozwój Józefa. Po ukończeniu szkoły średniej w Wilnie poszukuje swojej drogi zawodowej, w końcu podejmując studia w słynnej Mikołajewskiej Akademii Inżynierskiej w Petersburgu. Kończy ją jako inżynier w randze kapitana sztabu w wojsku carskim.

Mimo że problematyka religijna zawsze go interesowała, w okresie studiów Rafał Kalinowski przeżywa kryzys wiary, objawiający się m.in. zaniechaniem przystępowania do sakramentów świętych oraz nieregularnym uczestnictwem we Mszy Świętej. Zmęczony dużym miastem uspokojenie widzi w pracy dla innych, w pochyleniu się nad bardziej niż on sam zagubionymi. Po przeniesieniu do Brześcia otwiera niedzielną szkółkę dla rzemieślników, skazanych na roboty w twierdzy. Z perspektywy lat dostrzega w przeżywanym kryzysie wiary łaskę, która przygotowała go na pojednanie z Bogiem. Po wielu latach poszukiwań, przemyśleń i pragnień, zdobył się na sakrament pokuty, co nastąpiło w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w kościółku pomisjonarskim w Wilnie.

img00297.jpg

Wiosną 1863 roku Józef Kalinowski otrzymuje zwolnienie ze służby w wojsku carskim, o które usilnie zabiegał.

Na wieść o wybuchu powstania styczniowego mówi: "Ojczyzna nie krwi, ale potu potrzebuje". Widząc jednak innych gotowych do walki, czuje się zobowiązany także być gotowym, by oddać swoje życie za Ojczyznę. W wieku 28 lat przyłącza się do powstania, obejmując w Wilnie stanowisko naczelnika Wydziału Wojny w Wydziale Wykonawczym Litwy. Aresztowany 24 lutego 1864 r. jako przestępca pierwszej kategorii zostaje skazany na śmierć. Wyrok zamieniono na dziesięć lat zesłania w Usolu na Syberii w okolicach Irkucka.

Zesłanie, porównywane często przez Kalinowskiego ze śmiercią cywilną, ciągła niepewność jutra i walka o przetrwanie - nie zamknęły go w sobie i w kręgu własnych spraw. Pielęgnuje chorych, naucza dzieci zesłańców, kontynuuje w czasie uwięzienia rozpoczęte po spowiedzi prywatne studium teologii. Staje się ostoją i podporą duchową katorżników, pomagając ks. Stulgińskiemu w konspiracyjnych nabożeństwach. Duchowa przemiana staje się dominantą wszystkich jego poczynań i pragnień. Coraz głębiej myśli o oddaniu się służbie Bogu. Pobyt w Usolu uważa za łaskę miłosierdzia Bożego - czas, który zadecydował o jego przyszłości w ziemskiej wędrówce.

W umysłach zesłanych w XIX w. Polaków zachowało się powszechne przekonanie o nieskazitelności jego charakteru i świętości. Inwokacja litanijna Sybiraków rozpoczynała się słowami: "Przez modlitwy Kalinowskiego - wysłuchaj nas Panie!". Uwrażliwienie Józefa Kalinowskiego na potrzeby drugiego człowieka, szczególnie uwydatnione w czasie pobytu na Syberii, będzie mu towarzyszyło przez całe życie.

img00050.jpg

Decyzja o umorzeniu zesłania zastaje go w 1874 r. w Smoleńsku - ostatnim etapie jego syberyjskiej tułaczki.

Po odbyciu katorżniczej zsyłki - z uwagi na carski zakaz powrotu do Wilna i rodziny - udaje się do Paryża. Obejmuje tam obowiązki wychowawcy późniejszego sługi Bożego - Augusta Czartoryskiego, syna przywódcy emigracji polskiej.

W roku 1877, w wieku 42 lat wstępuje do Zakonu Karmelitów Bosych w Gratzu w Austrii i podejmuje studia teologiczne na Węgrzech. W Czernej niedaleko Krakowa, już jako ojciec Rafał, otrzymuje 1 stycznia 1882 r. święcenia kapłańskie. W roku 1892 zakłada, a następnie prowadzi Niższe Seminarium Duchowne Karmelitów Bosych w Wadowicach, które staje się z czasem głównym źródłem powołań karmelitów na ziemiach polskich.

Zjednoczony głęboką modlitwą z Bogiem kapłan, oddany współbraciom i siostrom z Karmelu przełożony, niestrudzony więzień konfesjonału umiera w opinii świętości 15 listopada 1907 roku w wadowickim klasztorze. Zostaje pochowany 20 listopada na zakonnym cmentarzu w Czernej.

Urzędowe otwarcie procesu beatyfikacyjnego ojca Rafała Kalinowskiego nastąpiło w Krakowie w 1934 roku. Do chwały ołtarzy wyniósł go Jan Paweł II 22 czerwca 1983 roku w Krakowie przez beatyfikację. 17 listopada 1991 roku w Rzymie, następuje uroczysta kanonizacja, z ustanowieniem wspomnienia liturgicznego na dzień 20 listopada, jako patrona ludzi skazanych na martyrologię wschodu za walkę o wiarę i wolność.

W roku 1990 osoba błogosławionego Rafała Kalinowskiego zostaje zgłoszona na patrona zesłańców do Zarządu Głównego Związku Sybiraków. I Krajowy Zjazd Związku Sybiraków, odbyty w roku 1991 w Modlinie, popiera wniosek oddziału krakowskiego i stosowną uchwałą uznaje, że św. Rafał - oficer, powstaniec styczniowy, syberyjski katorżnik, wychowawca i kapłan - jest szczególnie bliski tym, którzy własną postawą udowodnili swój patriotyzm, walcząc w obronie wiary, wolności i honoru Polaka.

Święty Rafał Kalinowski przypisywał historii ważną rolę wychowawczą, o czym świadczą Jego słowa: "Biada narodowi, który o zachowanie (pamiątek) przeszłości się nie stara; wyrok zguby wówczas dla siebie pisze".

hor divider